Kochaj i czyń co chcesz!

ks. Adam Pradela /Jezus.com.pl

Przed 1620 laty – w roku 386 - Aurelius Augustinus się nawrócił. To duchowe wydarzenie do dnia dzisiejszego ma swoje ogromne oddziaływanie. Życie tego człowieka (354-430) jest fascynujące, ukazuje pragnienie odnalezienia Boga i to w czasie ogólnego przełomu we wszystkich dziedzinach życia społeczeństwa, w czasie bardzo podobnym do naszego współczesnego.

Był to bowiem czas wędrówki ludów: narody o całkowicie rożnej mentalności żyły w tej samej przestrzeni - pełen pluralizm sekt, religii i modeli myślenia filozoficznego.

W 410 roku został zdobyty i splądrowany Rzym przez Wizygotów – Augustinus przeżył upadek jednej kultury, ale nowa powoli się rodziła.

Augustinus, bardzo utalentowany intelektualnie, z wielka ostrością widzenia spraw, był jednoczenie pełnym witalności człowiekiem, świadomym pożądań swojej natury, był człowiekiem szukającym.

Stacje jego życia: urodzony w Tagaście w Numidii w Północnej Afryce (dzisiejsza Algieria); nauczyciel retoryki - najpierw w Kartaginie, potem w Rzymie i w Mediolanie.

Lubił luksus i przyjemności, chętnie chodził do teatru i cyrku. Jednocześnie od swojej młodości szukał Boga. Bardzo wcześnie rozpoczął studia filozoficzne. Długie lata przynależał do znaczącego ruch manichejczyków, religii czasu późnego antyku.

Tęsknota i wielki duchowy niepokój były motorem poszukiwań za prawdą, za fundamentem swojego życia. Augustinus czuł się rozdwojony – i cierpiał z tego powodu – z jednej strony dążenie do tego, co do doczesne, a z drugiej strony dążenie za tym, co jest pełne sensu, doskonałe, co jednak jest związane z wyrzeczeniem, z ascezą.

I tak – w swoim 32 roku życia – doszedł Augustinus do punktu, gdy doświadczył duchowej przemiany, którą w swoich „Wyznaniach” nazwał nawróceniem. „Wyznania” to pierwsza autobiograficzna książka literatury światowej, która w sposób psychologiczno – analityczny ukazuje wewnętrzny rozwój człowieka.

Oświetlił drogę przemiany mu Ambrosius, biskup Mediolanu, którego miał okazję Augustinus spotykać, biskup pełen ludzkiej dobroci i potrafiący słuchać. Znaczenie miała też dla niego własna matka - Monika - która nie porzuciła nigdy swojego syna, wpływała na niego i modliła się o jego nawrócenie.

W Wielkanoc 387 Ambiosius ochrzcił go. Rok później Augustinus wrócił do Północnej Afryki, prowadził tam życie z grupą przyjaciół poświęcone studium i ascezie. W 391 roku, został prezbiterem, w 395 biskupem Hippony - bardzo wbrew swoje woli, chciał bowiem dalej toczyć życie ukryte.

Jednak opuścił swój umiłowany styl życia i poświęcił się obowiązkom biskupim: wygłaszaniu kazań, wysłuchiwaniu ludzi, udziałom w dysputach i synodach. Czynił to z wielkim zaangażowaniem i był umiłowany przez swoich wierzących.

Augustinus pozostawił po sobie liczne pisma, największe oddziaływanie miały jego „Wyznania” i „Państwo Boże”. Był współczesnym najbardziej znaczących ojców Kościoła. Zmarł w roku 430, gdy Wandalowie oblegali miasto Hipponę.

Augustinus był przepełniony największym doświadczeniem swojego życia: Bożą miłością. On rozpoznał ją jako moc w człowieku, która go do Boga prowadzi. „ Kochaj i czyń co chcesz” - w tych słowach - w bardzo skróconej formie – otrzymujemy pełne nadziei przesłanie, jakim się on kierował, i jakie także nam dzisiaj pozostawia.

Aurelius Augustinus: w jego życiu niejeden z nas może się rozpoznać!

Tekst oparto na na książce „Aurelius Augustinus. Liebe und tu, was du wilst. Textauswahl von Marianne Ligenza”.